“Kijk, jongen. As ‘t om het eerlijke voetbal van de werkende klasse gaat, heeft er maar één recht op dat kampioenschap en dat is Feijenoord.”
De wedstrijd tegen MVV was net afgelopen en de stamgasten van de “Ingooi” deden zich te goed aan een schuimende pils.
“Werkende klasse,” snerpte de stem van ome Bram. “Sinds wanneer weet jij iets van werreke af. Jij hebt nog nooit een poot uitgestoken man. En bovendien kom je uit den Haag.”
Kijk, er staat natuurlijk veel meer op het spel dan dat lullige bekertje donderdag. Veel meer. Het gaat om niet minder dan de nek van een aantal heren.
Jullie weten natuurlijk dat ‘t al een tijdje rommelt in de Meer.
Vier punten uit 5 wedstrijden. Je moet, geloof ik, bijna een mensenleven terug gaan in de historie van de club, om een herhaling van zo’n reeks te vinden.
Het was een beetje landerige voorjaarsdag. Zo’n dag dat de lente nog niet echt wil doorzetten met een grauwe lucht en een temperatuur die de jongens van de Bilt als koud voor de tijd van het jaar plegen te kenmerken.
“Hé, die Gajus, weer terug in de stad?”
Een beetje verrast door de onverwachte ontmoeting beantwoordde de aangesprokene het welkom van de man die zijn weg kruiste.
“Hallo, Nico. Ach, ja, jongen. Na zo’n reis naar een ver land moet je je toch weer even op de hoogte stellen van alles wat er gebeurd is. Maar loop effe mee naar binnen in de Ingooi want ik snak naar een drankje in een echte kroeg. Dat hebben ze in die verre landen niet. Wel allerlei ander smerig bocht maar geen echt lekker konjakkie om maar eens wat te noemen.”